Het was tijd om verder de buurt te verkennen en my o my wat had ik er zin in.
Ik moest lachen toen ik in de lobby van het hotel kwam.
Terug denkende aan de woorden van mijn Turkse vriend:
“Look at this place. How crazy! Like the whole world decided to come together in this tiny place.”
De energie van toen in me opnemende, liep ik grinnikende naar één van de in- en uitgangsdeuren. “Man, ik ga die kerel missen.”
Aangekomen blokkeerde een meisje van ongeveer 13 jaar de deur. Ze stond bal voor de al openstaande deur met voor haar een kind waarvan ik enkel kon vermoeden dat het haar broertje was. Ik voelde hoe ze in ‘freeze’ zat en gezien alles wat ik voor en naast haar kon observeren, begreep ik haar reactie niet. Dus besliste ik een stap terug te nemen om haar vooreerst ruimte te geven en ook om zelf beter te kunnen overschouwen wat haar in deze beschermingsreactie had geplaatst.
Plots en ogenschijnlijk uit het niets kwam een man kwaad en gehaast van buiten naar binnen.
Kijkende naar mij. Kijkende naar haar.
Duidelijk geërgerd snauwde hij het meisje iets toe, greep haar hardhandig vast bij haar arm en duwde haar met een snok naar de zijkant. Mij vervolgens, met iets zachtere blik, een teken gevende dat ik mocht passeren. Alsof zijn pijniging naar haar toe nog niet voldoende was, snauwde hij nogmaals venijnig naar haar. Zijn hoofd naar beneden brengende en haar van onderuit zijn wenkbrauwen dreigend aankijkende. Ikzelf liep niet doorheen de deur. In plaats daarvan bleef ik hem aankijken. Geduldig wachtende tot zijn blik die van mij terug zou kruisen om hem vervolgens duidelijk te maken dat dit tafereel, hoe hij zich gedroeg naar zijn dochter, mij allerminst aanstond. Mijn bloed kookte en ik stuurde hem deze welgemeende boodschap uit:”Welk klein belachelijk jongetje ben jij eigenlijk?”
Het meisje duidelijk aangedaan van zijn pijniging, draaide zich verschrikt om, zijn arm nog altijd hard rond haar arm geklemd en ze stotterde naar me uit:
“I’m so sorry. So sorry mam. So sorry”
Ze boog zodanig door dat ik even dacht dat ze voor me op haar knieën zou gaan zitten.
Snel antwoordde ik haar, zo zacht en begripvol mogelijk terwijl ik haar met zekerheid aankeek in de ogen:
“It’s truly nothing. It is all ok. You did absolutely nothing wrong. Absolutely nothing, ok?”
Een kleine verzachting in haar ogen kwam tevoorschijn en hoopvol keek ze op naar haar vader. Deze maakte echter met één blik duidelijk dat hij mijn mening of waarschijnlijk vanuit zijn denken ‘oordeel’ niet deelde.
Ze keek verslagen naar de grond, haar schouders naar voor- en ingezakt. Mijn hart zonk en ik voelde me razend worden.
“Jij lafaard!! Jij onwaarschijnlijk vurte lafaard! In plaats van verantwoordlijkheid op te nemen over je eigen bullshit smijt je het hier zo op haar. Jij …”
Terwijl ik mijn waterfles vulde om de hoek, voelde ik verder in bij mezelf.
Het was duidelijk belangrijk voor mezelf om te beslissen.
Laten we dit zo? Ja of neen?
Tenslotte waren ze duidelijk van India. Andere cultuur. Andere gebruiken.
Respect voor cultuur enzo van die dingen.
Echter dit?
Neen. Neen. En nog eens neen!
Energie ìs energie.
Zij kreeg de volle lading van zijn onvermogen om met zijn eigen shit om te gaan.
Daarnaast was hij ongelofelijk zacht en warm naar zijn zoontje toe. Waarom niet naar haar toe?
Neen, dit laat ik niet zo. No f*cking way.
Eenmaal rustiger geworden en mijn waterfles gevuld, stapte ik kordaat terug naar binnen.
Na even zoeken, zag ik haar volledig verslagen en leeg zitten op één van de sofa’s met haar moeder. Haar vader en broertje waren nergens te bespeuren. Ik liep met zekerheid toch zacht in energie naar hen toe. Ze keek niet onmiddellijk op toen ik voor haar stond tot het ogenblik dat ik begon te spreken.
“You truly did nothing wrong. Your father reacting like this. That is absolutely him. Not you.”
Verwart keek ze me aan en twijfelend naar haar moeder die er al helemaal niets van leek te verstaan.
Dus ik vervolgde:
“Do you speak English?”
“Yes mam.”, antwoordde ze me met gebroken stem.
Tranen sprongen me in de ogen bij het voelen van haar pijn.
Man, wat wilde ik haar omhelzen en warmte bieden.
“Hoe kan iemand zo gruwelijk doen naar zo’n jonge, mooie en krachtige ziel? Waarom doen zoveel zo ongelofelijk gruwelijk naar kinderen toe? Argh!”
Vastbesloten om haar een imprint in kracht te geven die ze de rest van haar leven kon benutten, sprak ik verder:
“I want you to know that it is not you. How your father behaves. What he says. How he treats you. It is not your fault. My father was the same. I know how you feel. Don’t allow him to take your beautiful fire.”
Aansluitend gaf ik haar het beeld van haar vader en hoe, als hij spreekt er zwarte drek uit zijn mond komt. Hoe die zwarte drek op haar geplakt wordt en binnen komt door haar huid, oren, ogen, mond, … En hoe zij het, ‘simpelweg’, kan vastnemen en uit haarzelf kan trekken of van haarzelf kan afschrapen. Met een energie van “Jak! Neen! Dat wil ik niet!”
Met volle expressie beeldde ik dit alles voor haar en haar moeder uit in het midden van de lobby. Me niets aantrekkende van de verwarde blikken op me gericht. Wat haar aan het lachen bracht. Speels en licht in energie gaf ik haar aan:
“I believe you understand me now hé?” Een extra ‘wij begrijpen elkaar nu’-knipoog uitsturende naar haar.
Ze knikte overtuigd en met glimlach naar me. Haar blik en energie toonde me dat ze haar sparkle terug gevonden had.
“Mission accomplished.”, dacht ik tevreden bij mezelf.
Of toch niet?
Haar moeder zei plots uit het niets:
”Yeah, but it is because he’s so stressed. A lot of pressure right now.”
Bam.
Het kind kromp terug in.
Razend wordende, dacht ik bij mezelf: “Dees meen je niet hé? Serieus? Dit ga jij nu doen?! Allé hup. Lafaard nummer twee.”
Ze voelde hoe haar dochter terug in kracht kwam en weigerde dat toe te laten. Duidelijk nu een poging ondernemende om dat wat haar dochter terug had, bij zichzelf staan en voelen, teniet te doen. Onder het mom van:
‘Laat ons nu maar eventjes goed praten wat helemaal niet ok was van lafaard nummer 1 en onze dochter haar eerlijkheid in emoties en reactie geen erkenning geven.’
Juij.
Ahum.
Niet dus!
Dus mijn respons:
“So being stressed gives your husband the right to treat your daughter like this? It does not. Your husband has no control over himself. He was shouting, rude and mean towards her. That is not ok. It is NEVER ok. And I hope you will realise this.”
En ja, ze wilde me de kop afrukken en ik dacht bij mezelf:
“Meisje I don’t give a shit wat jij nu van mij denkt. Word jij nu maar eens goed kwaad. Hopelijk zet het je eens aan het denken en hopelijk heb je door hoe fucked up dit is.”
Ik richtte me terug naar het meisje:
“So you keep your fire and understand it is not your shit. Ok?”
Nogmaals het beeld uitbeeldende van ‘het afschrapen van shit’.
Het meisje keek me met groeiend vertrouwen in zichzelf aan.
Ze bracht me een lichte, bijna niet op te merken, knik:”Ik begrijp het en ik zal het onthouden.”
Haar moeder, nog steeds in furie, had er niets van gezien.
“Perfect”, dacht ik bij mezelf.“Ik heb hier gebracht wat belangrijk was.”
Ik wenste hen nog fijne dag toe, draaide me om en liep naar de uitgang van de lobby. Helemaal klaar voor mijn ‘my o my zin in’-dag.
