Een post en nog één en nog één en nog één. *zucht* Wanneer zal dit stoppen? Hebben mensen nu werkelijk niet door dat wat je voedt zal groeien?
“Neen Saskia, dat besef is er nog niet.”

Het enige wat ik zie is een jongeman die zijn rol speelt. Een belangrijke rol. Ons testen. Kijken of we daar al staan. En neen, we staan daar duidelijk nog niet. Dus hij laat ons inzien dat we nog heel wat te leren hebben om gecentreerd en in kracht hier op aarde te leven. Want zie ons eens bezig. We doen exact hetzelfde als wat hij doet. We herhalen exact hetzelfde als dat wat we als mens al eeuwen aan het herhalen zijn. Vanuit héél wat gekwetstheid projecteren op de ander. We denken met zijn allen dat we moeten reageren hierop. “Dat we het niet mogen pikken.” “Dat we niet zo op onze kop mogen laten zitten.” Reacties die ik vroeger ook zou gehad hebben. Echter met botsen, vallen en opstaan ben ik tot het besef gekomen: Zo werkt het niet.

Die jongeman is er gekomen met reden. Die jongeman voelt, denkt en spreekt zo met reden. Door wat hij energetisch meegekregen heeft. Door wat hij zelf heeft gevoeld en te verwerken heeft gekregen als kind. De mensen waarmee hij omringt is geweest en nu mee omringt is.

Zie je het? Ik zie het. Gekwetstheid tot in het diepste van zijn kern. Moest eenieder van ons in kracht staan zou GEEN van ons reageren zoals velen dit nu wel doen. Haat bestrijden met haat zorgt voor? Juist nog méér haat. Als je iets op spanning zet… Groeit die spanning dan gewoon niet nog meer tot het ontploft? Waar eindigt dit dan?

Ooit zat ik bij, zonder het te beseffen op dat ogenblik, een maffiabaas op een eiland van Indonesië. We zaten op een bank aan een busdepot. Hoe, wat en waar we ontmoet hebben, leg ik later nog wel eens uit. 😉 Ik was aan het wachten op mijn bus en hij stond erop te wachten tot ik vertrok. Laat ons zeggen dat ik iets in hem geraakt had en hij, als ik écht eerlijk ben, ook in mij. Het was pas later dat ik alle puzzelstukjes samen legde en begreep welke rol hij speelde en wie hij dacht te moeten zijn.
Mensen die een panisch angstige blik in hun ogen kregen als ik zijn naam uitsprak. Gewapende mannen op elke hoek van de straat en twee steeds dicht bij hem. De juwelen doe hij droeg. De manier waarop hij mensen behandelde. Geheel anders dan ten opzichte van mij trouwens. Zijn nood te benadrukken hoeveel materiële weelde hij had. Zijn enorme drang zichzelf te verdedigen en NIETS te pikken van niemand. Ondanks het feit dat ik kon voelen dat deze man allerminst mooie dingen had gedaan en deed in zijn leven, voelde ik me op de één of andere manier wel op mijn gemak bij hem. Misschien was het wel omdat ik onder de oppervlakte wenste te kijken en te zien wat daar zat. Misschien was het wel omdat ik de jongen zag (toen nog niet geheel bewust van wat ik voelde) die nooit een vader had gehad en een moeder die zich altijd te pletter had gewerkt met heel wat alcohol in het bloed om de eindjes aan elkaar te knopen. Misschien was het wel omdat ik besliste hem te bekijken als mens. Het gesprek dat we toen gehad hebben, zal me voor eeuwig bij blijven. Hij kon maar niet begrijpen waarom ik alle waarden die hij zo belangrijk vond helemaal niet belangrijk vond en er toch zo gelukkig uit kon zien. Toen ik me recht stelde om een omgevallen dame op fiets terug te helpen opstaan, zei hij: “Die is vuil. Niets waard. En jij loopt zelfs om ze recht te helpen. Je ziet ze echt vliegen jij!” Toen ik hem antwoordde en zei dat het me niet uitmaakte wie het was. Dat ik het voor eenieder zou doen die dat zou meemaken, omdat ik dit ook gewoon voor mezelf zou doen, verstond hij er nog minder van. Hij vertelde veel, ik vertelde veel en ik stelde op mijn beurt veel prangende vragen. Achja, ik zou Saskia niet zijn, moest ik dat niet doen 😉 “Ben je zeker dat dit is wat je echt wil?” “Hmmmm, zou je niet liever hebben dat mensen naar jou een warme glimlach sturen in de plaats van angstig weg te lopen?” “Waarom doe je dat?” “Waarom is dat zo belangrijk voor je? Is het écht zo belangrijk?” “Ben je zeker dat je haar niet graag zag?” Hij ging met veel dingen die ik zei niet akkoord en toch weet ik dat ik hem diep geraakt heb op verschillende vlakken.

Betekent dit dat hij plots een ander mens is geworden? Neen. Ik weet wel met zekerheid dat hij geregeld eens denkt aan onze gesprekken en het zaadje dat daar gepland is geweest er nog steeds is. En wie weet wel eens verder zal groeien. Het feit dat hij snel nog iets wou kopen voor me om te eten en tot mijn verbazing en dat van de dame achter het stalletje vriendelijk was en ‘dank u’ zei om dan enigszins met bijna rode kaken naar de grond te kijken, het eten in mijn handen te duwen en me met teruggekomen hardheid in zijn stem te zeggen “Je bus is daar! Je moet nu weg jij!” Waarop hij zich enkele seconden later bedacht en me toch nog een knuffel gaf. Dat alles… Dat maakte heel wat duidelijk voor mij.

Net als de man (geheel zijn naam vergeten) die voortrekker was van een niet zo lief-naar-anderen (en dus zichzelf) beweging in Amerika. Heb daar eens een documentaire van gezien. Vraag me niet naar de naam.;)
Waarom is hij veranderd? Waarom heeft hij beslist te spreken op scholen, zijn verhaal te delen, etc? Omdat een zwarte man… of wat is nu weer het niet-racistische woord? Want om eerlijk te zijn, weet ik op den duur zelf niet meer wat het ‘correcte’ woord is. Laat ik het op zwart houden. Spreek er mij gerust op aan 😉 Hij is veranderd omdat een zwarte man hem in een donkere tijd heeft bijgestaan en gesteund. Net die man waar hij zoveel haat tegenover projecteerde. En ja, je leest het goed. ‘Projecteerde’
Haat die hij ten opzichte van zichzelf had. Het gebrek aan zelfliefde. Dus wat doet hij nu? Dat duidelijk maken in scholen. Dat dit in kern gewoon allemaal bange mensen zijn. Met daarnaast de benadrukking van het belang van zelfliefde, je open stellen, te zien wat écht is bij jezelf in de eerste plaats, …

Dat wat er nu naar de oppervlakte is gekomen, de manier waarop er gereageerd wordt, maakt heel veel duidelijk. In de plaats van er samen mee in de diepte te duiken en te zien wat er nu eigenlijk echt speelt. Te zien wat nu eigenlijk écht de wortel is. Steken we de koppen in het zand. Duwen we het mijlen van ons weg. Vormen we een “Wij tegen hen”-energie en reageren we in ongenoegen, afschuw, kritiek, etc. Een menselijk gegeven in deze gekwetste maatschappij. Lees: het zaadje is reeds lange tijd gepland geweest en wat we nu krijgen is simpelweg de oogst.

Ik stelde mezelf vier jaar terug deze vraag: Welke zaadjes wens jij NU te planten en voeding te geven Saskia? Ik weet inmiddels het antwoord en ondanks het feit dat ik zelf ook nog met ogenblikken pijnlijke en gekwetste stukken heb die zich tonen, slaag ik er steeds meer in die prachtige liefde voor mezelf terug te vinden en wederom te koesteren. Een ander woord hiervoor is gecentreerd blijven.

Dus ik stel de vraag aan eenieder die hiervoor open staan: Welke zaadjes wens jij NU te planten en voeding te geven?