Pilates

Deze ochtend bracht een klant zijn zoontje mee.
“Ik heb iemand meegebracht. Hopelijk niet erg?”, vroeg hij al zeker zijnde dat het ok zou zijn.
Ik zond een stralende glimlach naar de verlegen ‘ik hou me sterk’-jongen en antwoordde: “Helemaal niet hoor”

Hij had een boek mee en zou zichzelf daar wel mee kunnen bezig houden. “Ik heb ook kleurpotloden, stiften, tekenpapier, etc. voor als je dat liever wil doen.” Maar dat werd ter zijde geschoven, want er was natuurlijk ook zijn smartphone. Pilates brengt je in connectie  Hoe ik daar niet op gedacht had Pilates brengt je in connectie 

Terwijl ik de training gaf voelde ik hoe de jongen naar “Phef, wat een zever en mijn pappa doet daar toch niet zoveel speciaals” naar “Hè, wat zijn die daar eigenlijk aan het doen?”
Af en toe piepte hij met zijn hoofd door het gordijn en floep was hij terug weg als hij zag dat ik mijn blik naar hem toe richtte.
Ik giechelde innerlijk bij het aanschouwen van dit amusant tafereel.

Terwijl ik zijn vader naar diepere en krachtige spieren bracht, spoorde de jongen zichzelf onbewust meer en meer aan om zijn zienswijze naar zijn vader en zichzelf toe te veranderen.
Een zienswijze gemaakt vanuit de voorbije tijd omhoog komende onzelfzekerheid voelde ik. In beelden zag ik hem sprongen maken van ‘gerechte rug en ik ben beter dan’ naar ‘kwaadheid en zelfs lichte wanhoop’ over het geen vat hebben op alles wat rond en in zich aan het afspelen was. Er waren wel ogenblikken dat hij de tranen en zachtheid toeliet, echter die werden schaarser door ‘jongens horen niet te wenen’ en het dus steeds verder wegduwen hiervan.

Dit voelende maakte me nog meer vastberaden om hem te ondersteunen in zijn wil terug op lijn te komen. Dus ik liet al eens een visje los: “Zeg, zou hij niet kunnen meedoen? Het ziet er me wel een sterk manneke uit.”
En daar trok die rug terug recht en hij antwoordde onmiddellijk: “Ja! Ik ben sterk hoor.” Pilates brengt je in connectie
Mijn hart smolt en een warme glimlach volgde.
De les was in principe gedaan, echter er was tijd dus liep ik naar hem en vroeg: “Ben je klaar?”
Geschrokken en met heel wat twijfel keek hij me aan. Al helemaal geen houding meer van “Pffff, dat is hier voor mietjes” Er kwam zelfs een “Jama, gaat dit niet te lastig zijn?” Hij bleek al wat te sporten, voetbal. “Ahhhh, ideaal”, zei ik. “Dat is een perfecte aanvulling op je voetbal. Ik heb al een voetballer die bij mij traint weet je?”, zei ik met motiverende stem en ik gaf hem een knipoog.

We deden eerst wat ademhalingsoefeningen en ondanks de moeite die hij had om zijn lichaam te laten doen wat ik aangaf, zette hij moedig door. “Een vechter”, dacht ik ontroerd bij mezelf. Toen we overgingen naar de eerste echte oefening keek hij me recht in de ogen aan en voelde ik “Ben je nu écht serieus?!”, binnen komen. “Aha! Tot dat punt wou ik komen.”, dacht ik tevreden bij mezelf. Ik liet hem nog even doen tot het ogenblik dat hij zich neer plofte en aangaf dat het genoeg was. “Hup! Jij kan dit!”, reageerde ik onmiddellijk en met dwingende stem spoorde ik hem aan terug omhoog te krullen. Ik paste de oefening aan, zodat hij iets langer kon doordoen en het toch nog zou voelen.
Het doel was hier niet en zal van mijn kant nooit of te nimmer zijn de persoon breken. Het doel is hen die krachtopbouw en -versteviging te laten voelen. Hen te laten kennismaken met wat er diep van binnen écht zit. Pilates brengt je in connectie Ik voelde wat later dat het genoeg was en dankte hem voor zijn inzet. “Er zit daar wat in jou hoor”, bevestigde ik hem met knipoog. Niet goed wetende hoe erop te reageren, keek hij naar de grond en trok hij zijn jas aan. De blik die hij daarop volgende wisselde met zijn vader maakte me duidelijk hoe er al een héél pak van zijn hardheid weggevallen was. Ik voelde hoe het zaadje zich nestelde in hem en ik zag een lichte herschikking in hun connectie. “Mission accomplished!”, dacht ik tevreden bij mezelf en ik groette hen hartelijk gedag in het naar buiten gaan. ??