Ze had wel geluisterd naar zijn verhaal echter geheel anders dan anders. Alsof ze maar half aanwezig was bij hem. Iets wat hij nooit eerder had ervaren bij haar. Normaal was ze altijd ten volle daar. Ten volle aan het luisteren, opmerkzaam, speels, enthousiast en haar prachtige krachtige zelf.

“Is alles ok met je?”, vroeg hij haar met zo zacht mogelijke stem.
Ze keek hem aan met weifelende blik en vroeg met amper hoorbare stem: “Ben ik te intens?” Haar blik gaf een diepe pijn weer.
Geschrokken van de vraag en de blik in haar ogen, zei hij: “Hè? Wat een vraag lieverd! Waar komt dit nu vandaag? Je bent niet te intens! Je bent net heel boeiend en uitdagend ter gelijkertijd. Dat maakt jou net zo prachtig.”
“Ok dan… ”
Voor zich uit starende richtte ze haar leeg geworden blik naar de vogeltjes die op het terras de eerder gestrooide broodkruimels één voor één aan het oppikken waren. Een simpel toch prachtig tafereel dat haar normaal met warmte vult en een glimlach op het gezicht tovert.

Bezorgdheid kwam in hem naar boven. Altijd was ze er geweest voor hem. Nooit was het te veel geweest ondanks alles wat hij had gezegd of gedaan. Nu voelde hij een diep verlangen om dat wat zij altijd naar hem had gebracht, naar haar te brengen. Maar hoe?

Hij bracht zichzelf dichter bij haar en nam haar hand vast. “Lieverd, kijk naar mij.” Ze bleef voor zich staren en met aandringende toch zachte stem zei hij nogmaals: “Kijk naar mij.” Ze keek op met vermoeide blik en hij sprak haar met doordringende stem aan:
“Jij bent jij. En prachtig zoals je bent. Je praat over de moeilijke dingen en net dat kan soms intens zijn voor mensen. Maar wat maakt het leven boeiend? Werkelijk boeiend? Niet de gemakkelijke dingen. Neen! Het zijn die uitdagende dingen die het leven boeiend maken! Jij bent nu eenmaal niet voor het oppervlakkige. Fuck die koetjes en kalfjes! Weet je nog?” Hij refereerde naar een in het verleden liggende uitspraak en zond een warme knipoog haar richting uit.
Zijn woorden hadden haar geraakt en tranen welden op in haar ogen. Met gebroken stem zei ze: “Mensen vinden dat niet altijd zo leuk en die energie die ik dan doorkrijg is soms nog zo zwaar om los te laten. Zeker als het mensen zijn die dicht bij me staan.” Een volle traan werd gevormd in haar rechterooghoek en nog een in de linkerhoek tot er verschillende langs haar wangen naar beneden liepen.
Hij wachtte even. “Laat haar dit alles maar mooi loslaten”, dacht hij bij zichzelf. Na een poos kneep hij haar stevig in de hand en zei hij met vastberadenheid in zijn blik en stem: “Dat zijn dan niet de juiste mensen om dicht bij je te hebben lieverd. “
*pauze*
“Een wijze vrouw zei me ooit dat je zelf verantwoordelijk bent voor alles wat je zegt en doet. Alsook alles wat je rond je hebt. Dus je kan geheel zelf kiezen wat je wel en niet in je omgeving wil hebben.“
Herkenning in haar ogen. Een glimlach verscheen dan ook meteen op haar gezicht. “Ja, vandaar ook mijn beslissing. Maar dat maakt het allemaal niet gemakkelijk hoor.”, zei ze met volle energie deze keer. Blij om haar terug met een glimlach op het gezicht te zien, antwoordde hij haar: “Ah, maar het leven is niet gemaakt om gemakkelijk te zijn hé. Het leven is gemaakt om te LEVEN. Om boeiend en uitdagend te zijn! Enkel zo groei je als mens.” Met brede glimlach op het gezicht en een diepe dankbaarheid in haar ogen zei ze: “Je herhaalt mijn woorden hé!” Een zacht klopje tegen zijn schouder volgde.
“Dank je lieverd.”, zei ze met stralende ogen. Hij legde een arm rond haar schouder en trok haar nog wat dichter tegen zich aan: “Met plezier hoor lieve schat. Met plezier.”