Met opwinding kijkende naar mijn boodschappen denk ik bij mezelf: “Wooo, ik ga hier zoooo van genieten.”
Training, training, training, mentale en fysieke confrontaties, stramme spieren, … Je beslist dan wel eens sneller om een break te nemen en je lichaam die verdiende rust te gunnen en jezelf te trakteren op een zalige brunch. Het zo af en toe eens noodzakelijke en zalige me, myself and I-cadeau. Ondertussen schuift de rij aan de kassa gestaag door. Achter mij kwam een nogal ‘ik heb al veel afgezien in mijn leven’-ogende dame met volle kar en direct nadien (als het al niet op hetzelfde moment was) een man. Ik tunde in en overschouwde zijn systeem. Bedeesd, braaf, moeilijk in grenzen stellen voor zichzelf en hij was duidelijk een medewerker in de winkel. Zijn prachtig flatterende, ahum, uniform maakte het geheel duidelijk. In zijn handen een liter brik fruitsap van het huismerk en twee boterkoeken. “Hoera voor de verslavingsindustrie die geraffineerde suiker als bondgenoot gemaakt hebben om de slaven blijvend te binden en ziek te maken”, dacht ik geamuseerd en met lichte bittere ondertoon bij mezelf.

Ik wenkte hem en zei dat hij voor mocht. Wat de dame achter me dacht of voelde kon me niet schelen. Dus dat deel, ondanks dat ik wel iets mijn richting uit voelde komen, blokte ik uit. Mijn gevoel zei dat dit nu prioriteit had. Duidelijk verschoten en zelfs wat angstig weigerde hij. Zijn reactie in me opnemende dacht ik bij mezelf: “Angst bij dit? Dit is interessant”. Dus ik bleef er bij en schouwde verder. Hij vermande zich en zei in het Duits dat ze dra een nieuwe kassa zouden openen. Wat ook direct gebeurde. Een jonge man spurtte nog voor hem naar de kassa die openging. Duidelijk ‘in zijn wereld’. Terwijl de winkelbediende ondanks de opkomende ergernis terug in zijn schulp kroop en gewoon braaf achter hem ging staan. De dame met de kar had zich al voor me een weg gebaand en bedacht zich. Ze gaf me teken dat ik voor mocht. “Hmmmm, ook interessant”, dacht ik dankbaar voor dit gegeven bij mezelf en ik voelde dat hier onbewust een zaadje gepland was.

Elkeen van ons, elk mens, is geheel zelf verantwoordelijk voor de energie die tot hem/haar komt. En elkeen van ons heeft daarnaast de mogelijkheid om zaadjes te planten. Prachtige, krachtige zaadjes in de systemen van anderen. Zo’n beetje bruskeren noem ik het in ‘healings’ termen, zodat er verwarring en opening kan komen. En zo mogelijks, indien het individu dit beslist, een herschikking of transformatie kan plaatsvinden.
Bij deze man die al zijn gehele leven lang en de levens daarvoor tegen zichzelf zegt dat hij het niet verdient ten volle zichzelf te zijn. Dat hij niet voldoende is zoals hij is en daardoor vaak over zich laat lopen om dan met ogenblikken als het te ver gepusht is eens ontploft, vond ik het zaadplant gegeven belangrijk.
Ik keek hem aan met warmte, sterk in mijn kern staande en vroeg hem waarom hij niet voor mocht. Vrienden hadden me al de informatie doorgegeven dat winkelbedienden in Berlijn uren aan een stuk werken met belachelijk weinig en korte pauzes. Dus het ‘voor mogen’ vond ik een kleintje. Hij keek me vragend en verward aan. Hij had er duidelijk niets van verstaan omdat zijn kennis van het Engels beperkt was. Ok, in mijn gebroken Duits en met de creativiteit van gebarentaal dan maar.
“In my country people who work in the warehouse”, wijzende naar hem, zijn uniform, de letters op zijn uniform, “they go first” en een boog makende met mijn arm voorbij de wachtende met wijzende vinger naar voor. Ik stuurde er heel bewust energetische ‘boost-straaltjes’ bij om het geheel kracht bij te zetten.

En *BAM* ik voelde het binnen komen. “Yes!”, dacht ik bij mezelf. Ik voelde hoe zijn systeem in gang kwam. Een beeld van hem met gerechte rug, levendig sprekende ogen en zelfzekere (neen hoor, niet arrogant en dus vanuit onzelfzekerheid, maar zelfzeker) werd me doorgestuurd. Plezier en warmte vulden mijn systeem. Ik voelde me als een klein kind dat juist het al zo lang gewenste speeltje had gekregen. “Yes! Yes! Yes!” 😁

De jongen die voorheen in eigen wereld naar de openstaande kassa gerusht was en dus als eerste daar stond, keek even naast en achter zich. Ik tunde in. Hij ging van weerstand, omdat hij zich ergens schuldig voelde naar verzachting. “Misschien toch beter de volgende keer…”, vloog in zijn bewustzijn naar binnen. In mijn binnenste kirde het kind in mij nog meer van plezier. “Ooooo wow, dat zijn drie zaadjes!” ☺️ Hij gaf een knik aan de man. “Jij mag er wel zijn hoor, ik was gewoon wat in eigen gedachten verzonken”, werd doorgestuurd. Een warme soort van verontschuldiging en ik noem het liever bevestiging. De man, nog enigszins niet goed wetende hoe te reageren, knikte twijfelend terug. Wat later kreeg ik op mijn beurt een warme glimlach van een iets rechter staande man terug. De bevestiging dat het zaadje begon te groeien in hem 

Je kan denken dat dit niets is. Niets speciaals.
Ik ervaar het dagelijks anders. 😊
💖 One day, the small things will become the big things. 💖
Die kleine gebaren bepalen ALLES. Dus plant warme magische zaadjes, zoveel als je kan. Laat ze vervolgens los in alle vertrouwen. Vertrouwen waarom? Dat je het met warmte hebt omringt en dat dit voldoende is voor de persoon om verder mee te kunnen. Laat vervolgens het individu in eigenheid beslissen wat ermee te doen en dan… dan bestaat de kans dat je wonderbaarlijke dingen ziet gebeuren. Oooo en trek je ogen open, zodat je ze écht kan zien