Het was een nogal hectische periode met nieuw gevonden triggerpunten. Na dit kwetsbaar en openlijk te delen ter uitleg van een welbepaalde reactie die ik had gegeven, volgde deze respons: “Het is wel interessant. Je staat daar altijd zo super zelfzeker. Blijkbaar ben je toch onzelfzeker”

“Ow my, wat een kutopmerking.”, sprong meteen door mijn hoofd.

En het ging me niet zo zeer over de gebruikte woorden. Dat kan eenieder zeggen op heel veel verschillende manieren. Het ging me om de energie die door de woorden kwam.
Het was duidelijk dat de persoon in kwestie mij zo ergens ver boven zichzelf had geplaatst (geheel zijn beslissing en niet mijn deel) en nu eindelijk na wat zoeken, had hij iets gevonden om me ver daar ergens beneden te kunnen plaatsen. Onder hem.

En ik begrijp het wel. Het is niet de eerste keer dat iemand me dit zegt met zo’n energie. Mijn (met reden) ex baas: “Achja, je bent dan blijkbaar toch zo sterk niet als we dachten.” In de plaats van: “Ik kan er eigenlijk moeilijk tegen dat jij hier op je eentje beslist hebt om ons te verlaten, ik zag echt iets in je en ik zal al zeker niet toegeven dat het hier in verschillende secties inderdaad mank loopt zoals je verschillende keren hebt aangegeven.”
Of een ex-lief dat eens zei: “Ach, lieverd toch. Je bent niet zo sterk als je altijd pretendeert te zijn.” Een meer geschikte reactie op dat eigenste ogenblik zou geweest zijn: “Ach, lieverd, je hoeft werkelijk niet zo hard te zijn voor jezelf. Zie nu toch eens wat je al allemaal wel gedaan hebt, wat je wel verwezenlijkt hebt en welke kracht je in je hebt.”
Het liep vaak op deze manier. Men leek ergens omver geblazen te zijn van mijn energie, van wie ik was als persoon. Mijn God, ze hielden er zelfs van, echter op de één of andere manier draaide dat na verloop van tijd en was dat net hetgeen ze te confronterend voor zichzelf vonden. Dan plots was ik niet meer voldoende of was niets nog goed of was ik diegene die dacht altijd beter te zijn dan of … En in die tijd, dezelfde energie in me dragende, liet ik dat alles dan ook maar mooi begaan.
Wat gebeurt er als iemand pijnlijke échte dingen in je raakt en jij niet in de mogelijkheid bent daarmee om te gaan? Wel dan ga je ‘zwakheden’ bij die persoon zoeken, zodat je deze snel ‘naar beneden’ kan plaatsen om jezelf ‘hoger’ te plaatsen.

Sta met toe te herhalen wat ik tegen de persoon in kwestie heb gezegd: “Dit is volstrekte onzin!”

Het gaat niet over ‘boven’ of ‘onder’ staan. Het gaat over JEZELF toelaten ten volle jezelf te zijn en in lijn daar mee in de mogelijkheid zijn de ander toe te laten zichzelf te zijn. Het gaat ook niet over ‘zwakheden’. Het gaat over dingen die nu eenmaal eigen zijn aan de menselijke gevoelswereld. Denk je nu werkelijk dat niemand ooit eens een ogenblik heeft waarop het minder gaat, twijfel door het hoofd flitst en angst de kop opsteekt?
Ik denk daarbij aan Barack Obama, Jane Goodall, Oprah Winfrey, … ja, zelfs mijnheer den Dalai Lama. Elkeen heeft dit! Dat noemen we deel van MENS-zijn. En als er nu één ding vaststaat dan is het wel het feit dat ik de laatste tijd steeds sterker wordende allergische reacties krijg op dergelijke met energie-‘ik ga me eens boven je plaatsen’ uitgesproken woorden. Allé, ik heb dat altijd wel al gehad die allergische reactie. Ik droeg mezelf gewoon nog niet ‘hoog’ genoeg in het vaandel om me daarvan los te trekken en in mijn kern te blijven staan.

En wat heb ik hier nu uit geleerd? Wel, ik ga nog altijd héél open en kwetsbaar zijn. Ik kom niet tot op dit punt van MENS-zijn en voor de liefde van mezelf leven dat ik dat overboord ga gooien. No way.

Ik heb nu geleerd dergelijke energie persoonlijk nog beter aan te voelen, te herkennen en me ervan los te trekken. Zeker weten dat er dan een dag komt dat die energie het zich zelfs al niet meer gaat wagen dicht te komen, omdat mijn energie daar hoegenaamd niet meer in lijn mee staat
En wat kijk ik uit naar dat moment! Alvast een welgemeende DANK JE, DANK JE, DANK JE voor deze zalige les!