Het zweet langs mijn rug naar beneden voelende komen, dacht ik bij mezelf: “Yes, ik haal het!” Zeebrapad, voetgangers, auto’s die mooi stopten,… Alles in een seconde inschatten.
“Ach, laat ik hier maar gewoon oversteken. Zeker op tijd dan. ZALIG! Dees wordt een SUPER les! SMILE!”
1 seconde, 2 seco… BAM!

Ik had de audi A6 break veel te laat opgemerkt en hij mij duidelijk ook. Ik werd met een zware klap gekatapulteerd op de grond. Wonder boven wonder sprong ik direct recht, ik had de klap opgevangen met mijn rechterkant. Altijd die kant bij een val of ongeval en ik dacht bij mezelf terwijl ik met enkele bewegingen alles controleerde: “Neen! Niet terug mijn heup! Neen, alsjeblieft niet terug!” Een zucht van opluchting. Het bleek allemaal dik ok te zijn. En dan begon ik met verwijten naar mezelf: “Hoe dom van jou! Oversteken met de fiets op een zebrapad!” Mijn innerlijk kind kromp ineen en mijn gehele systeem trok vervolgens nog meer samen. Triggering van pijnen uit mijn kindertijd. Allesbehalve voedend op zo’n moment.

De eigenaar van de audi stapte uit. Het was een jonge man, duidelijk helemaal van slag, met zo’n opmerkelijk zachte en warme energie.  Hij reageerde bezorgd: “Sorry! Sorry! Het is mijn fout! Ik had echt moeten stoppen! Sorry! Is alles ok met je?” Mijn innerlijk kind fleurde wat op.” Geen verwijten en geen harde energie zoals ik als kind vaak rond me en als projectie naar me toe had gekregen. Neen, een zalige warmte en zachtheid. En wat een deugd deed dat! In een seconde schoten plots mijn gedachten terug naar de les die ik diende te geven in 10 minuten. “Geen sorry hoor. Ik ben even zeer in fout. Alles is ok hoor. Ik moet wel les geven zo… jah, nu.” Mijn fiets was per total, we wisselende gegevens uit en hij voerde me naar mijn werk. “Zeker dat alles ok is? Als je nog afspraken hebt, geen probleem ik voer je wel vandaag. Dus bel me maar. Moest…” En zo ging het nog even door. “Wat een pracht man.”, dacht ik bij mezelf.

Ervan overtuigd zijnde dat het best allemaal ok zou zijn, ondanks de bibber in het lichaam en het nog mentaal van slag zijn, gaf ik mijn les. Wist ik veel dat de adrenaline me op dat ogenblik nog lekker in zijn greep had en een goede 20 minuten later de pijn niet meer te harden zou zijn. Wat daarop volgde was nog 40 minuten doorbijten, dokter, pijn, pijn, pijn, emotionele rollercoaster, een traantje hier en een traantje daar, bellen naar bevriende advocaten om raad te vragen over het ‘wat nu’, bellen voor update met mijn lieve zachte aanrijder, geruststelling, besef dat trainen er niet direct meer zou inzitten, confrontatie met de fragiliteit van mijn lichaam en leven, lesgeven met pijn, een traantje hier en een traantje daar, …

Ondanks wat menigen zouden denken… het was een prachtervaring.
Menige vrienden stonden onmiddellijk en onvoorwaardelijk klaar om mij en mijn fiets op te halen, me te omarmen met warme woorden, me vast te houden als de tranen omhoog kwamen en me terug bij mezelf te brengen, eten te komen brengen, eventjes op bezoek te komen om toch 100% zeker te zijn dat alles echt ok was, … Mijn lieve aanrijder bleef zo menselijk, correct en zacht. Wat een gehele verademing en opluchting voor me was. Mijn nonkel verweet me niet, ondanks eigen overtuiging, over het volgen van mijn gevoel en het niet invullen van het aanrijdingsformulier. Hij herstelde mijn fiets en gaf aanvullende warme raad. En mijn geliefde… Mijn God…  Hij was er met zoveel zachtheid, begrip en warmte, ondanks de kribbige energie die ikzelf met ogenblikken uitstuurde. Hij begreep dat ik dingen aan het verwerken was en liet me de ruimte om te verwerken en te plaatsen. Hij spoorde me aan buiten te komen, te bewegen volgens de mate waarin ik kon, had me lief met nog meer (nooit gedacht dat dit mogelijk was) liefdevolle aandacht. Wat zorgde voor een nog dieper emotioneel raken en gevoel van: “Man, ik vind je mooier met de dag.” Hij bracht me naar de plaats waarvan hij wist dat die me altijd al het meeste energie heeft gegeven bij mindere momenten en fleurde mijn gehele systeem op door simpelweg zijn prachtige fenomenale zelf te zijn.

Zelf begreep ik nog meer wat het is voor klanten om met pijn te trainen, welke emoties daarmee gepaard gaan, hoe confronterend het kan zijn en hoe het zoooo belangrijk is om op dat ogenblik zachtheid rond je te hebben. Ohhhh en hoe belangrijk het is om nog beter te leren voelen in je lichaam om vervolgens te beseffen wat werkelijk kan en wat niet.
En vandaag… Vandaag kon ik voor de eerste keer, mits aanpassing van enkele oefeningen (ZALIG die pilates!) zo goed als terug trainen als voorheen.

Dus geen gevoelens van frustratie, twijfel of angst meer. Enkel nog dankbaarheid voor alles en iedereen die ik de voorbije dagen op mijn pad gekregen heb. Bedankt! <3