“Maar wat als mezelf zijn betekent dat ik iedereen verlies? Of erger, dat iedereen zich tegen me zal keren?”
Haar angst schoot als een pijl door mijn hart en tranen welden op in mijn ogen door de intensiteit ervan.
Deze had ik niet direct zien aankomen. Ik bracht mezelf dieper in gronding en vroeg met warme stem: “Wat bedoel je met verliezen?”Ze keek me recht aan. Overtuigt van haar stuk.
“Ja. Verliezen! Je vraagt me om in mijn kracht te komen. Je wijst me erop dat ik nu inmiddels al weet wat dat betekent en wie ik écht wens te zijn. Maar besef jij wel wat dat teweeg zal brengen?! Besef jij wel wat jij vraagt van mij?! Het is nu al zo erg. Ze keren me nu al de rug toe. Zelfs die mensen waar ik al zoveel voor gedaan heb! Ze…” De emoties werden haar even te veel, tranen welden op in haar ogen en ze hapte naar adem.
“Niemand zal nog overblijven! Ik zal er helemaal alleen voor staan en dat wil ik niet nog eens doormaken hoor! Ik heb al eens op die plaats gestaan! Echt waar niet nog eens!” Ik zag haar handen trillen terwijl de tranen over haar wangen naar beneden liepen. Ze bracht haar handen voor het hoofd en boog voorover. Zichzelf verbergende voor mijn blik. Terwijl haar gehele lichaam schokte. De emoties los latende.
Ik voelde de diepe innerlijke tweestrijd in haar. Hoe dat alles wat ze tegen me zei eigenlijk tegen zichzelf aan het zeggen was. Ik ging naar dat donker stuk en vroeg wat nodig was. ‘Warmte en uitklaring.’

“Ok”, dacht ik bij mezelf. Ik leunde lichtjes naar voor en wenkte haar. “E. kijk naar mij.” Na een poos keek ze op. Ik keek haar recht in de met tranen gevulde ogen aan en zei met zachte kordaatheid: “Jij ‘moet’ niets. Ik vraag jou niets. Ik zeg jou ook niet wat jij ‘moet’ doen. Ik geef simpelweg aan en jij beslist simpelweg wat jij hiermee wenst te doen. Het is JOUW beslissing. Het is altijd jouw beslissing. Jij beslist wie je wenst te zijn en jij beslist hoe je je leven wenst te leven. Geen goed of fout hierin. Simpelweg een beslissing. En niemand kan dit voor jou doen. Je kan wel proberen het op een ander te plaatsen. Echter zo werkt het niet.”
Zonder weerstand, wat me verbaasde, keek ze me met enige herwonnen kracht en restanten van verwardheid aan. Ze rechtte zelf terug haar rug.
Het teken om verder te gaan.
Dus ik vroeg: “Wat is ‘verliezen’? Wat betekent dat?”

“Dat ze niet meer in je leven zijn. Dat ze niet meer van je moeten hebben.”
“Wel God zij dank dan maar. Blij dat we daar vanaf zijn.”, antwoordde ik geamuseerd. Hopende dat ik mijn punt zou maken.
Ze fronste haar wenkbrauwen en keek me vragend aan.
Ik leunde wat achterover, bleef haar recht aankijken en zei: “Als je in het bijzijn van die personen niet ten volle jezelf kan zijn waarom zou je er dan nog tijd mee spenderen? Krijg je energie van deze personen? Voel je je vol energie na een gesprek met hen?”

Ze keek even naar de grond, zichzelf tijd gevende om alles te laten inwerken en te antwoorden: “Goh, neen, ik voel me meestal nog slechter nadien.”
Mijn ogen lichtten op: “Ah! Daar heb je je antwoord! Dus waarom zou dit een ‘verlies’ zijn?”

“Maar ze zijn er altijd al geweest. Het zijn de enige mensen die ik ken!”, pruttelde ze tegen.

“Het zullen nooit de enige mensen zijn. Mensen komen en gaan. Connecties komen en gaan. Of er komt een herschikking in de connectie. Hoe dan ook. De mensen die horen in je leven te zijn, zullen er zijn. Diegene die er niet horen te zijn, zullen er niet zijn. Ook hier geen goed, fout en dus vingerwijzen hé. Er zullen gewoon nieuwe mensen op jouw pad komen. Mensen die op dat ogenblik wel met jou kunnen connecteren en omgekeerd. En je vaak ook prachtige lessen komen brengen. *knipoog* Je zal dus nooit of te nimmer ‘alleen’ zijn. Je zal wel transistie periodes doormaken. Zoals nu bijvoorbeeld. En die kunnen zo wel eens ‘kut’ of ‘klote’…
“Of vurt shittig”, vulde ze aan.
Ik moest er om lachen.
“Of zo aanvoelen inderdaad. Houd gewoon in je achterhoofd. Ook dat gaat voorbij en heel wat moois zal daarop volgen.”
Direct reagerende zei ze: “Moois? Dit voelt niet aan als mooi hoor? Dit is gewoon extreem lastig!” Ze pauzeerde. Alles verwerkende. “Waarom moet het trouwens altijd zo lastig zijn? Waarom kan het nu niet gewoon eens vloeiend verlopen allemaal?”, riep ze lichtjes met moe gevochten energie.

“Dit is nu eenmaal het proces. Jouw prachtig proces.”

“Prachtig?!”, proetste ze uit. “Serieus? Mooi?! Prachtig?! Ik lach me hier écht een breuk jong!” reageerde ze met gemengde gevoelens.

“Dat mag je gerust doen. Je een breuk lachen.” antwoordde ik speels met stralende glimlach en energie. Het nam de serieusheid onmiddellijk weg en ze moest er zelf wat om lachen.

“E. neem nu voldoende rust voor jezelf. Deze periode, de gebeurtenissen, de loskomende blokkades hebben hun tijd nodig om te verwerken en inzichten te geven. Gun jezelf dan ook die tijd. Wat niet betekent dat je hele dagen in je sofa moet zitten en iedereen buiten dient te sluiten. Blijf actief in je leven. Gun jezelf gewoon die nodige momenten met jezelf en nu ietsjes meer dan gebruikelijk. Je zal merken dat je energie zal toenemen. Het zal dan allemaal wel wat minder ‘lastig’ aanvoelen.” *knipoog*

Een pruillipje verscheen op haar gezicht. “Maar…” Ik kreeg beelden door van haar jeugd en hoe dat altijd wondermooi had gewerkt bij haar vader. Ze zag dat het een andere uitkomst had bij mij en slaakte een diepe zucht. “Achja, ok, dan maar zeker.” zei ze vervolgens met inmiddels krachtiger geworden stem. 
De flikkering in haar systeem doorkomende in haar ogen liet me voelen dat ze het begrepen had.